Reja e Arte!

Reja e arte ne qiell,
ku shkon, ku shkon?
Une i shtrire ne lendine,
buze mbremjes,
mbi bar ne erresire,
fushat sodis me deshire.

Reja e arte ne qiell,
po shkon, po shkon...
Nje zemer ne lendine pushon,
ajo nuk ka vdekur,
por eshte gjalle dhe jeton,
ne nje lendine buze mbremjes!
Kjo eshte bota e qete e prehjes,
qe t’a fal jeta dhe t’a merr dhembja,
mendja nga thikat e mallit,
eshte therrmuar ne mikropjese,
ku te gjithe kohet rrine ngushtazi,
ne limuzinen e shndritshme te jetes...!